Hoe je kan meebewegen met het leven…
Ben je ooit op een punt gekomen waarop je dacht: “Ik ben helemaal terug bij af ?”
Iets wat mislukt. Een relatie die beëindigd is. Een carrièrepad dat niet loopt zoals verwacht. Een droom die niet uitkomt. Een bedrijf dat niet slaagt. Een ziekte die je overkomt?
Ik zit zelf nu in zo’n fase. Door een terugval in mijn herstel na een ongeval (ik blijf het herstel noemen, om mezelf de kans te geven op verandering) moet ik een flink pas op de plaats maken. Letterlijk. Niet kunnen. Veel pijn. Ook emotionele.
En in al deze situaties is het eigenlijk hetzelfde: het gaat erom hoe je je emotioneel verhoudt tot deze nieuwe, onaangekondigde weg in je leven. Een pad waar je misschien niet zelf voor koos. Maar soms kiest het leven de weg voor jou.
Eerst kan ik me dan ellendig voelen. Niet alleen in mijn lijf ook in mijn gedachten. Over het niet lukken, niet slagen, niet kunnen. Maar gaandeweg begon er iets te verschuiven.
Wat we vaak vergeten, is dat veel van de oordelen die we over onszelf hebben, door onszelf bedacht zijn.
Dus stel je voor dat ik het anders definieer.
Wat als het geen terugval is? Wat als het juist een beweging vooruit is — alleen in een andere richting dan ik had verwacht?
Misschien zit groei niet altijd in dóórgaan, in verbeteren of sterker worden, zoals we dat vaak zien. Of misschien zelfs beter worden. Misschien zit groei juist in meebewegen. In het omarmen van verdriet, het voelen van pijn en daar ruimte aan geven. Ontdekken wat we ten diepste nodig hebben. En daar echt bij stilstaan. In erkennen wat er is, zonder het direct te willen veranderen.
Ik begin te zien dat dit geen stap terug is, maar een stap dieper.
Dieper in acceptatie.
Dieper door de pijn heen.
Met nog meer begrip voor anderen.
Dieper in het besef dat het leven niet volledig maakbaar is.
En eerlijk? Dat is niet altijd makkelijk. Er zit ongemak in, en regelmatig verdriet over wat ik verlies en niet meer kan. Het vraagt om het loslaten van hoe ik dacht dat het zou moeten gaan.
Maar er zit ook iets zachts in.
Het geeft me de kans om de lente echt te zien zoals die is. Heel langzaam. Ontluikend. In een tempo dat veel trager is dan de wereld van ons vraagt. En is dat niet de werkelijke wereld? De wereld waarin dieren leven, de aarde ontluikt, de zon op komt elke dag weer na de donkere nachten.
En wanneer je stopt met vechten tegen wat er is, ontstaat er ruimte om anders te kijken. Niet vanuit weerstand, maar vanuit nieuwsgierigheid. Niet vanuit controle, maar vanuit vertrouwen. Vertrouwen ook dat dit weer verandert.
Misschien gaat het leven niet over alles naar je hand zetten.
Misschien gaat het erover leren meebewegen. Als de seizoenen.
En misschien is dat wel de grootste vorm van vooruitgang die er is. Juist in een tijd als deze.
Ik hoor heel graag jouw reacties en overwegingen. Dat inspireert mij weer om mooie gedichten te maken.
Oja en wil je meer van dit soort overwegingen en gedachten ontvangen. Geef je dan vooral op voor de nieuwsbrief. Dat is een persoonlijke brief die ik je schrijf. Altijd met een lang gedicht. En de gedachten en dingen die in mijn leven spelen. En natuurlijk met leuke aanbiedingen en limited editions ook. Net als gratis downloads. Zie ik je daar! Je bent welkom.
One Comment
Doortje 't Hart
Ach lieve Lieveheersje (Diane), wat een mooie woorden toch weer over een minder mooie situatie. En zo mooi hoe je het vooruitgang noemt, en ik snap ook hoe moeilijk het is om dat ook zo te voelen. Je blijft me inspireren!