Meer slow en fijne flow voor jou!
Ik heb je van een afstandje gadegeslagen…
Terwijl ik aan het herstellen was van mijn ongeval inmiddels dik zeven jaar geleden, kon ik een paar jaar zo weinig. Alles ging in een tempo dat trager was dan een slak. Wel kon ik de mensen om mij heen gadeslaan. De eerste drie jaar keek ik als het ware van een afstandje naar de wereld — en naar hoe die, samen met jullie, leek door te draaien.
En wat me opviel?
Hoe velen van jullie zich in allerlei bochten wrongen. Hoe je rende, ploeterde, regelde. Hoe je alles wilde, terwijl keuzes maken onmogelijk leek.
Wat je deed, moest goed zijn — en nee, je was geen perfectionist.
Je wilde beschikbaar zijn, bereikbaar, voor iedereen.
Je gezin op één. Je werk ook. Je vrienden. Je familie.
En ergens… ergens daartussenin verdween jij.
Ik zag hoe je vlak voor je vakantie nog snel die laatste to-do’s probeerde af te vinken. Hoe je hoofd al overliep terwijl je nét nog een sprint trok richting de finish. Ik hoorde je over koffers die bomvol zaten, je mail die je tóch nog even doorlas, je energie die totaal op was.
En toen was het vakantie. Maar moest je eerst bijkomen, vóórdat je echt kon bijkomen.
En och… toen werd je ook nog ziek. De vakantie viel in het niet.
Terwijl je het zo nodig had.
En ik vroeg me af: wie is er hier nu eigenlijk echt ziek?
Ik — die herstelt van een ongeval?
Of misschien ook een heel groot deel van doorhollend Nederland?
Waarom doen we onszelf dat toch aan?
Waarom proberen we zoveel te proppen in zo weinig tijd — terwijl we ook zouden kunnen besluiten om de tijd meer te nemen?
Jouw ruimte is er.
Aan jou is nu de keuze.
Vertraag jouw tijd
Ik weet inmiddels: ik kán het niet meer.
Letterlijk. Door een ongeval heb ik nu een niet-aangeboren hersenletsel.
Rennen, hollen, haasten — het past niet meer in mijn leven.
Het maakt me direct ziek. Ik heb er de energie niet voor.
Mijn dagen bestaat mogelijk uit andere -doe en doe niets- verhouding dan bij jou. Mijn dagen zijn gevuld met kleine stukjes gevulde tijd. Van die momenten waarop je helemaal niets doet. Geen scherm. Geen prikkels. Alleen maar staren. Dicht bij je adem. Aanwezig zijn. Hier. Nu.
Wist je dat dat al genoeg kan zijn voor een gezond mens? Vijf minuten rust.
Vijf minuten: 4 seconden inademen, 2 seconden pauze, 6 seconden uitademen.
Vijf minuten zonder input. (En nee, scrollen op je telefoon telt niet.)
Kalmeer jezelf vaker. Ik heb ontdekt hoe krachtig het is om je zenuwstelsel actief tot rust te brengen. Er wordt gelukkig steeds meer over bekend, hoe belangrijk bijvoorbeeld de Nervus Vagus voor ons is,. Het is een zeer belangrijke zenuw in ons lichaam. Het is de zenuw die ons uiteindelijk diep kan doen ontspannen. Luc Swinnen schreef daar overigens interessante boeken over en Bessel van Kolk ook.
Je zult versteld staan hoeveel rust een simpele oefening kan brengen.
Alsof je hele systeem even diep zucht. We leven in een wereld waarin burn-outs en mentale klachten haast normaal lijken. Maar altijd ‘aan’ staan? Dat hoeft niet. Sterker nog: het zet je uiteindelijk uit. Je mag dus nu al kiezen. Voor zachtheid. Voor rust.
Voor je grootste zenuwen die altijd in de weer zijn voor jou. Zorg voor meer vertragen.
Voor echte zelfzorg. Niet als luxe, maar als basis om gezond te blijven.
Hoe doe je dat?
Rust pakken is dus niet alleen maar een dagje naar de sauna, om daar vervolgens uitgebreid over je werk te praten. Rust pakken is veel meer: In stilte wandelen.De geur van mos ruiken. Lavendel opsnuiven. Of iets anders dat je een gevoel van veiligheid geeft. Op blote voeten lopen en je zenuwstelsel zacht prikkelen. De vogels volgen in hun vlucht. Zacht en ver weg kijken, zodat je ogen ontspannen — en je zenuwstelsel met hen mee.
De volgende praktische oefening leerde ik van een ware expert op dit vlak Karin Karis van Ki to Change. Zij heeft het boek “Je hoofd te lijf” geschreven en zij gaf me persoonlijk mooie oefeningen om kalmte te krijgen in mijn zwaar overprikkelde lijf. Ik deel het graag met je, omdat het iedereen veel kan brengen. En het zo eenvoudig is:
- Ga liggen.
- Leg je handen onder je hoofd.
- Ontspan je ellebogen opzij.
- Kijk met je ogen (alleen je ogen, je hoofd blijft stil) 30 seconden naar links.
- Vaak ga je dan gapen.
- Daarna 30 seconden op dezelfde wijze naar rechts.
- Voel na wat dit met je lijf doet.
Coachdoosje. Om te geven, Jouw leven.
De afgelopen acht jaar heb ik veel geleerd. Over hersenen. Over herstel.
En als coach en veranderkundige hielp ik mensen en organisaties om uit hun disfunctionele patronen te breken. Waarom zou ik dat niet samen met mijn mooie woorden delen? Waarom zou ik daar niet iets heel moois van maken. Om dat je leven echt iets om te geven is.
Daarom maakte ik met veel liefde voor jou en degene die je lief zijn.
Het coachdoosje “Om te Geven – Jouw Leven.”
Cadeautjes vol inspiratie en inzichten, om anders te denken, te voelen en langzaam aan anders te leven.
Met fijne prikkelende zinnen. Simpele doeltreffende oefeningen en suggesties voor jou.
*En nu voor jouw in de aanbieding. Deze actie is geldig in de week van tot 20 november.
Natuurlijk wordt het door mij met aandacht verpakt. Voor wie wat meer flow en slow kan gebruiken — en (nog) niet bij een coach wil aankloppen. Of juist leuk als je zelf coach bent.
Misschien is het iets voor jou.
Of voor iemand die je lief is.
Een reminder:
Dat je niet altijd hoeft te haasten.
Dat je ook in stukjes vertraagde tijd kunt leven.
Ik wens het je toe.
Wil je meer langzame posts lezen en af en toe een brief ontvangen uit het leven van lieveheersje?
Wil je leuke aanbiedingen en limited editions niet missen?
Gratis downloads met fijne oefeningen ontvangen?
Als het me lukt schrijf ik je een brief. Persoonlijk. Over wat er in mijn leven gebeurt en hoe ik met situaties omga. Omdat ik we elkaar mogelijk met het delen van kleine stukjes kunnen inspireren. En ik hou van verrassingen geven, dus dat zit er vaak ook bij.
Geef je dan nu op voor mijn brief. Dat kan hier geef je hier op voor mijn gratis brief die ik je schrijf
One Comment
Tine Reynaert
Rennen, springen, vliegen, steeds maar doorgaan… zo velen doen dit zonder het zelf te beseffen… dat was bij mij nlet anders. In 2007, exact op mijn 30ste verjaardag, verliet ik mijn man. Ik stond voor een nieuw leven, samen met onze 4 kinderen, dochter van 8 en drie zonen van 6, 3 en 1. Alles veranderde, niet meer moeder aan de haard maar zorgen voor een inkomen…. Maar de signalen die mijn lichaam soms gaf, negeerde ik. Falen was geen optie. Maar die gedachtegang zorgde pas voor ellende en falen… Ben er nooit meer bovenop geraakt. De afgelopen 7 jaar heb ik dus al alle tijd gehad om mezelf en anderen bezig te zien. Nu pas komt het besef dat ik moet leren NEE te zeggen, in plaats van telkens voor iedereen me in allerlei bochten te wringen en opnieuw mezelf te vergeten